20 ข้อปฏิบัติเพื่อการอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างเบิกบาน

212

1. เห็นข้อดีของเขาตามความเป็นจริงแล้วกล่าวชื่นชมตามโอกาส

2. เห็นข้อเสียของเขาตามความเป็นจริงแล้วเฝ้าระวังอย่าประมาท

3. อย่าพูดถึงเขาในทางเสื่อม เมื่อเขาไม่อยู่

4. อย่าสอนในสิ่งไม่รู้ แนะนำเมื่อเขาต้องการไม่ใช่เมื่อเราอยากพูด

5. อย่าก้าวล้ำเรื่องส่วนตัว ช่วยเหลือตามกาลสมควรก่อนรับปากจงคิด ก่อนปฏิเสธจงคิด รู้จักพึ่งพาตนเอง อย่าหวังความช่วยเหลือจากผู้อื่น

6. อย่าชมมากเกิน อย่าติติงมากเกินพูดจาไม่ดี นิ่งไว้ดีกว่า

7. ทำใจเป็นกลาง อย่าลำพองเมื่อถูกชม อย่าตรมเมื่อถูกด่า

8. รับฟังอย่างเปิดใจ รู้จักสำรวมท่าทีแสดงออก

9. เคารพในอาวุโส เคารพในคุณวุฒิ เคารพในความดีเคารพในสิ่งที่เขานับถือ เคารพในผู้มีพระคุณของเขา

10. เป็นตัวของตัวเอง ไม่คล้อยตามจนไร้จุดยืนไม่พิพากษาตัดสิน ไม่หมิ่นความคิดเห็น

11. เมื่อผิดจงขอโทษ เมื่อโกรธจงนิ่งมีควรยิ้มจงยิ้ม เมื่อควรให้จงให้ เมื่อควรถอยจงห่าง

12. ทำดีกับเขา แต่อย่าหวังผลตอบแทน อย่าทวงบุญคุณอย่าอ้างความเป็นญาติมิตร อย่าอ้างชาติ ศาสนาและอย่าอ้างพระผู้เป็นเจ้า

13. เอาใจเขามาใส่ใจเรา เมตตา อภัยทุกคนผิดพลาดได้ ไม่มีใครอยากเป็นคนเลว

14. ไม่ไว้ใจเกินไป ไม่กังวลเกินเหตุไม่ยกโทษเกินสามครั้ง ไม่แทงข้างหลัง ไม่อยู่ใกล้คนเลว

15. ประโยชน์เขา คือประโยชน์เรา ต้องรู้รักษาสมดุล

16. ให้ก่อนแล้วจึงรับ อย่าเป็นผู้รับแต่ฝ่ายเดียว

17. เรียนรู้จากเขา แต่อย่าเอาอย่างเขาไม้ใหญ่ไม่อยู่ใต้ร่มเงาใครทุกคนยิ่งใหญ่ได้ในแบบของตนเอง

18. เมื่อไปเยี่ยมจงมีของฝากเมื่อกล่าวคำลาจงอย่าเบียดเบียน

19. ลับคมปัญญาให้ทัดเทียม เพื่อความรื่นรมณ์ในการสนทนา

20. ทุกคนคือเพื่อนร่วมวัฏฏะทำดีต่อเขาด้วยจิตว่าง ถือเป็นการฝึกฝนใจตนเอง